Via Belgica in het gebied van bruinkoolmijn Hambach

Bijna negen kilometer van de Romeinse weg heeft sinds 1978 plaatsgemaakt voor de bruinkoolmijn Hambach. Dit maakte systematisch archeologisch onderzoek mogelijk: voor de eerste keer kon zo’n lang deel van een Romeinse staatsweg intensief worden onderzocht. De opgravings- en prospectiemaatregelen die tot het einde van de jaren 1990 werden uitgevoerd, boden geheel nieuwe inzichten in het oude wegenstelsel en het landschap van Romeinse nederzettingen.

De opbouw van het Romeinse weglichaam werd geanalyseerd aan de hand van talrijke profielsecties. Van greppel tot greppel was de hele weg ongeveer 25 meter breed. De toplaag van grind was ongeveer zeven meter breed en tot 60 centimeter dik. Naast verschillende uitbreidingsfasen en reparaties waren op veel plaatsen de uitgesleten sporen van zware wagens te zien. Langs deze hoofdweg had je aan beide kanten zogenaamde zomerpaden, die op hun beurt aan de buitenkant werden begrensd door greppels.

Dicht aan de weg stonden particuliere huizen en villa’s, maar ook gebouwen die deel uitmaakten van de infrastructuur van de verkeerswegen: een door een greppel afgegrensde groep gebouwen bij Eschergewähr was bijvoorbeeld waarschijnlijk een civiele wegpost waar reizigers terecht konden om te overnachten en wat te eten. Ten westen van Steinstraß stuitten archeologen op een vergelijkbare situatie. De talrijke graven aan beide zijden van de Via Belgica waren deels gegroepeerd als begraafplaatsen, soms ook met grafmonumenten. Er waren ook plekken om cultussen te vieren en verdedigingswerken. Al met al heeft 20 jaar archeologisch onderzoek een dichtbevolkt landschap langs de Romeinse heerbaan aan het licht gebracht.