Parochiekerk van St. Kunibert in Zülpich

Tijdreis door de architectuur: het schip en de toren van de parochiekerk van St. Kunibert bestaan gedeeltelijk uit de muren van een Romeins gebouw, waarschijnlijk een landhuis met twee verdiepingen (villa rustica). Naast metselwerk en vloeren brachten renovatiewerkzaamheden ook de overblijfselen van een badkamer met hypocaustum aan het licht, een soort Romeinse voorloper van de vloerverwarming. De reden dat de kerk niet naar het oosten is gericht, zoals destijds gebruikelijk was voor middeleeuwse kerken, schuilt in het feit dat de christelijke gemeenschap bestaande delen van Romeinse gebouwen hergebruikte. Overblijfselen van het Romeinse metselwerk zijn te zien in de kelder van de toren en in de zijbeuk.

Andere delen van de muur zijn op twee plaatsen bewaard gebleven in hun originele toestand in de koorboog en toren op twee plaatsen, zelfs op een hoogte van meer dan tien meter. Romeins muurwerk van deze hoogte is verder hooguit te vinden in Keulen of Trier. Uiterlijk vanaf 1301 werd het Romeinse gebouw vermoedelijk als kerk gebruikt. Uitbreidingen in de volgende eeuwen werden waarschijnlijk gefinancierd door het geslacht van de Heren van Gertzen, die in Sinzenich en Langendorf woonden.

Het kerngebouw uit de Romeinse tijd is door middeleeuwse bouwstijlen vervaagd: St. Kunibert is in principe ontworpen als een laatgotische hallenkerk uit de 15e eeuw. Restanten van eerdere gebouwen in Romaanse stijl zijn bijvoorbeeld te zien in het bijna vierkante koor, dat dateert uit de eerste helft van de 13e eeuw. De vier verdiepingen tellende toren die uit het dak steekt, werd al aan het eind van de 11e of het begin van de 12e eeuw uitgebreid. Voor de linkerzijbeuk ligt een sacristie uit de 14e eeuw, terwijl het oratorium pas in het begin van de 16e eeuw tegen de toren aan werd gebouwd. De twee barokke zijaltaren dateren uit de 17e eeuw. Het huidige hoofdaltaar werd pas in het begin van de jaren 1960 gemaakt.