Vicus Neubourheim in Jülich

Op deze plek stond ooit een Romeinse nederzetting. Archeologen ontdekten het bewijs hiervan al in de jaren 1960, toen tijdens een onderzoek een groot veld van ongeveer 250 x 80 meter met Romeinse puin werd gevonden. Latere luchtfoto’s wezen op een nederzetting langs de weg (vicus) van 4,5 hectare.

Een recht lint, tussen de zes en twaalf meter breed, loopt door het terrein en steekt lichter af tegen de omgeving: de voormalige weg. Rechts en links hiervan vertakken zich verschillende lichtgekleurde stroken in een rechte hoek. Net als de vicus Iuliacum op de rechteroever van de Roer fungeerde de nederzetting als halteplaats op een plek waar mensen noodgedwongen moesten blijven als de Roer wegens overstromingen niet gepasseerd kon worden. In 2003 hebben archeologen het magnetische veld in dit gebied gemeten. Dit onthulde duidelijke onregelmatigheden aan beide kanten van de weg, die wezen op de aanwezigheid van bouwmateriaal.

Het oppervlak van een vicus was meestal verdeeld in lange, rechthoekige percelen die haaks op de weg waren aangelegd. Binnen de percelen lag de bebouwing vast: aan beide kanten van de weg stonden langwerpige huizen met de smalle gevel naar de straat gericht. Tussen de huizen waren er vaak smalle grindpaden of zogenaamde druipgoten waardoor het hemel- en afvalwater weg kon lopen. De huizen hadden echter vaak ook gemeenschappelijke muren. Het terrein achter de percelen gebruikten de bewoners als tuin of als commerciële werkplaats.